De burger op wacht. Het fenomeen ‘buurtpreventie’ onderzocht

In bijna de helft van de Nederlandse gemeenten zetten bijna 700 buurtpreventieteams zich in voor de veiligheid in woonwijken. Dat blijkt uit het onderzoek De burger op wacht van socioloog dr. Vasco Lub in opdracht van de Kenniswerkplaats Leefbare Wijken. Het onderzoek laat zien dat buurtwachten bijdragen aan de wijkveiligheid. Tegelijkertijd is hun inzet niet zonder … Lees verder De burger op wacht. Het fenomeen ‘buurtpreventie’ onderzocht

Verslag lezing Evelien Tonkens over actieve burgerparticipatie

Voor een volle zaal van De Nieuwe Banier, zelf het product van actieve bewonersparticipatie, hield prof. Evelien Tonkens een lezing getiteld ‘Mondige burgers, getemde professionals’. De lezing was georganiseerd door de Kenniswerkplaats Leefbare Wijken. De centrale vraag die wij Tonkens voorlegden, was: wat zijn de mogelijkheden en belemmeringen van actieve burgerparticipatie op diverse terreinen van gemeentelijk beleid. Lees verder “Verslag lezing Evelien Tonkens over actieve burgerparticipatie”

Betrokken bewoners en betrouwbare overheid

Dr. Joke van der Zwaard (ontwikkelingspsycholoog) en dr. Maurice Specht (filosoof) zijn beiden zelfstandig onderzoeker op het terrein van stedelijke sociale kwesties. In opdracht van de Kenniswerkplaats Leefbare Wijken hebben zij een literatuurstudie verricht naar burgerkracht en leefbaarheid in het kader van de zelfredzaamheid van burgers.
Lees verder “Betrokken bewoners en betrouwbare overheid”

“Een betere buurt begint niet bij jezelf”. De Gordiaanse knoop van verloedering, collectieve zelfredzaamheid en bezuinigingsdwang ontward

De Rotterdamse stadspolitiek maakt momenteel een fundamentele ommekeer mee. Niet langer staat het recht van individuen op voorzieningen centraal. Er wordt eerst en vooral gekeken naar wat mensen zelf kunnen om hun positie te verbeteren en dan pas of de overheid nog steun geeft. Bezuinigingsdwang en meer ideologische overwegingen lopen hier door elkaar heen. Met buurten is het niet anders. Buurten waar het minder gaat, worden geacht om zichzelf als een soort Baron van Münchhausen omhoog te trekken. Een centraal begrip hierin is collectieve zelfredzaamheid, oftewel sociale samenhang tussen buurtbewoners en hun bereidheid om sociale controle uit te oefenen en zich in te zetten voor gedeelde belangen in de buurt. Uit onderzoek blijkt dat collectieve zelfredzaamheid positief uitwerkt op de ontwikkeling van buurten. Het gaat om tastbare resultaten (verfraaide pleintjes en plantsoenen) maar ook om minder tastbare zaken als ‘publieke familiariteit’ en gevoel van veiligheid. In zijn lezing gaat Kleinhans in op de interne en externe randvoorwaarden voor collectieve zelfredzaamheid van buurten. Daarbij staat de vraag centraal in hoeverre deze randvoorwaarden te beïnvloeden zijn door beleid in tijden van economische crisis. En wanneer de overheid juist vooral moet loslaten. Lees verder ““Een betere buurt begint niet bij jezelf”. De Gordiaanse knoop van verloedering, collectieve zelfredzaamheid en bezuinigingsdwang ontward”